خلص زندگینامه ملکه نایب «نایب خیل» شاعر و نویسنده
من ملکه «نایب خیل» فرزند امیر جان «نایب خیل» در سال 1965 میلادی در شهر مزار شریف چشم به جهان هستی گشودم. درس ها را از سن هفت ساله گی در لیسه «فاطمی بلخی» آغاز و در سال 1993 از همین لیسه به درجه اعلی فارغ گردیدم؛ در پهلوی درس های مکتب گاه و ناگاه به مطالعه و نوشتن شعر می پرداختم.
چون که نظام جمهوری«دموکراتیک...» به سقوط مواجه گردید، حاکمیت دیگری جای او را گرفت، اما مزاحمت بعضی از گروه های مغرض در نظام نو پا، فضای اجتماعی برای ادامه تحصیل در بیرون از خانه چندان مناسب نبود و من از روی ناچاری بیشتر اوقات خود را با مطالعه، تفکر و تدبیر منزل سپری می کردم.
در اواخر همان سال ها ازدواج کردم؛ پس از مدتی با فامیل یکجا افغانستان را به قصد کشور «آلمان» ترک کردیم. طی مسافرت و سال های اول زندگی در آن کشور با سختی های گوناگون دچار بودم که با لطف خداوند و تلاش خسته ناپذیر تمام مشکلات را شکست داده و آرام-آرام زندهگی را به شکل نورمال آن پیش بردم.
با همین روال هر روز می گذشت و اولاد هایم جوان شدند، پس از اتمام تحصیل و ازدواج، زندهگی جداگانه آن ها شکل گرفت و من ماندم تنهایی و خانه...
دراین سکوت ناآشنا هر روز درد دل گیری ها را در چهار دیواری خانه با نوشتن دل گویه هایم تسکین می نمودم.
ناگزیر با نوشتن شعر درد ها را درمان می کردم. تاکنون از من یک مجموعه شعر تحت عنوان«شیون دل» چاپ و به دسترس دوستانم قرار گرفتند و دو مجموعه ی دیگر نیز زیر دست دارم که عنقریب آنها نیز چاپ خواهند شد.
نمونه شعر:
غزل
شوق بسیار
سرشکِاشکچشمم زخمراکاریکند
جراحتزاردل راخونوخونخواریکند
چنانبرسرمرا هجر و خیالشمی زند
اگر پیشم نیایـد دل مرا زاری کند
شکارِحسرتم جزآه و افغان در به در
شبوروزمبهداغشخونشررباریکند
بهدستمدامنت ای چرخِ گردونم فتد
عداوتبرمَنَش از شوق بسیاری کند
به تیریهرنگاهش بشکند هردم دلم
شبیوصلش تپیده در بَرم زاری کند
جفایش می زند تیغ دلم را هر گهی
ز اشکمسینهگریدبحرخونجاریکند
ز بسبشکستهاستآخردلمراخستهام
اگر رفتم ز پیششگریه و زاری کند
2020/5/9
دو بیتی
وطن داران وطـن ویرانه گشته
ضعیف و بی سر و سامانه گشته
نمی دانم که قسمت بد چرا بود
تمامِ مردمـان بی خانه گشته
وطن شد خسته از دست تجاهل
که قانـون خـدا گردیده باطل
همه دنبال زرق و برق مصروف
نمی دانم چه شد آن دین کامل
لنک وبلاگ ما را هم دنبال کنید:
